Leef in Aandacht.

Mijn oude mobiel was “op”. De bediening liep niet zo soepel, de batterij ging steeds minder lang mee. Ik heb me er al enigszins bij neergelegd dat tegenwoordig vervangen makkelijker en (voor de gebruiker) goedkoper is dan repareren. Misschien is dit dan wel waar, maar uiteindelijk betaald toch iemand de rekening, dat is althans mijn vertaling van natuurkundige wetten.

Kortom, tijd voor een nieuwe. Na wikken en wegen besloten het toestel van de foto aan te schaffen. Wat een grappig klein apparaatje, mét een toetsenbord én een touch-screen. Werkelijk on-ge-lo-fe-lijk dat ze dat allemaal in zo’n klein kastje weten te krijgen.

Extra grappig is dat ik nu met zo’n toetsenbord, en de bij het abonnement horende internettoegang vanaf het toestelletje, vanaf iedere plek kan Twitteren!
De oplettende lezer zou kunnen zeggen dat dat hypocriet is. Eerst afgeven op de nieuwe sociale media en micro-blogging cultuur (ja, ik leer snel bij, zo heet dat), en dan er toch aan mee gaan doen. (meer…)

Gisteren was de opening van een expositie in de prachtige Walburgiskerk in Zutphen. Een tentoonstelling met het thema Begeerte.

En dat hebben we geweten. Er hangen en staan een aantal prachtige kunstwerken. Om de begeerte op te wekken zullen we maar zeggen. we konden de verleiding dan ook niet weerstaan om het object Paaiende vissen te kopen.
Een object gemaakt door Nicole Huijs-Karrèr.

We waren er direct verliefd op. Afijn oordeelt u zelf. Mooie lijnen, mooie materialen, mooi (bijna Escher’s) patroon.

De tentoonstelling kunt u nog bekijken tot 26 september, iets dat wij zeker aanraden. Zie www.zininzutphen.nl.

Betrokken zijn bij je leefomgeving, of mogelijk nog groter, bij onze aarde, is niet altijd eenvoudig. Vaak is het moeilijk of zwaar. Ik ervaar dit als zwaar omdat ik niet alle leed van mens, plant en dier op mijn schouders kan nemen. En toch wil ik zoveel mogelijk goeddoen.

Onze dochter zei vanavond nog tegen mij: “mam, als ik goed nadenk over de ellende van sommige mensen en dieren, zou ik soms liever dood willen zijn om dat leed niet meer te hoeven voelen”. Ze is 21 jaar en verwoordt nu al goed hiermee wat ik diep van binnen ervaar. We proberen als gezin zoveel mogelijk bij te dragen aan het bewuster omgaan met de natuur, het leven. Zelfs als we soms denken “wat maakt die druppel op de gloeiende plaat nu uit?”
Dit betekent voor ons dat we nadenken over het gebruik van onze auto. We hebben er trouwens al 25 jaar maar eentje! Als ik zo om mij heen kijk in onze straat, zijn we één van de weinigen die als gezin één auto voor de deur heeft staan. En ook de meeste van onze kennissen en vrienden hebben twee of meer auto’s voor privé gebruik. Wij regelen het met onze dubbele banen en afspraken nog steeds zo dat we met één auto toekunnen. Wij vinden dit belangrijk.

Soms is het schipperen en moeten we een afspraak verzetten, maar met de fiets, bus of trein komen we ook een heel eind. Hiermee hopen we een klein steentje bij te dragen aan de vermindering van de vervuiling en het opmaken van energiebronnen van de aarde. (meer…)

Tja, zo na de vakantie de mailbox weer openen is toch ieder jaar weer een verrassing. Alhoewel, eigenlijk ook niet. Je weet van tevoren dat er veel mail zal zijn. Gelukkig kan de helft direct de prullenbak in. Grappig ook om te merken hoe problemen zichzelf vaak oplossen. Daarom lees ik mail altijd van meest recent naar ouder. En selecteer ik mail op afzender en niet op datum. Als ik dan een bericht van Jan lees met de mededeling dat het hem toch gelukt het karweitje te doen kan ik alle oudere berichten van Jan met dezelfde titel (minimaal 1) gerust verwijderen. Dat scheelt. En is een pleidooi om minder snel te reageren op mail.

Hoewel het een prachtig medium is (dat meen ik!) en het waarschijnlijk wel papier bespaard, is het eigenlijk een te snel medium. De hoeveelheid werk is er ook niet minder om geworden, het gaat alleen allemaal nóg sneller. Wat is er mis met wachten? (meer…)

Lekker weer.

De natuur komt tot leven.
Gisteren was ik even bij de boer die achter ons woont. Tijdens ons gesprek wees de boerin me op een zwaluw. Die zijn er altijd precies op 1 april, zei ze, weer of geen weer.
Mooi hè?

Op de terugweg zag ik, vlak naast het fietspad waar ik op reed, een buizerd zitten. Hij vloog weg toen ik te dichtbij kwam. Al snel kwamen er 2 kraaien aan die hem verjoegen. Blijkbaar in de buurt een nest aan het bouwen?

Thuisgekomen had de zanglijster het hoogste woord.
In de schemering zag ik mijn eerste vleermuis van dit jaar.

Vanochtend werd vlak voor mijn neus een mees gegrepen door een sperwer. Enkele meters verderop streek de sperwer neer met zijn buit. Hij keek me aan, waarschijnlijk geschrokken van het feit dat hij zo dicht bij een mens geweest was. Veren in het gras resten van de mees.

Lente.