Leef in Aandacht.

Dat blijkt in toenemende mate een kwestie van een muntje opgooien. Misschien denkt u dat ik hier kort door de bocht ben, maar het is mijn conclusie na 30 jaar werken in de reguliere gezondheidszorg, waarvan 5 in de psychiatrie. Daarbij komt het recente nieuws, mede aanleiding voor dit schrijven, dat in de nieuwe versie van DSM, normaal gedrag als ziek wordt geëtiketteerd. (meer…)

Miljoenen en nog eens miljoenen mensen doen het: Twitteren. In max. 140 karakters zeggen waar je mee bezig bent, wat er gebeurd, wat je opvalt. Toen verleden jaar Leef in Aandacht ontstond heb ik ook een account gemaakt, in eerste instantie om de accountnaam maar vastgelegd te hebben.

Maar eerlijk gezegd ontgaat me nog steeds een beetje het nut en de noodzaak van Twitteren. Ja natuurlijk, ik heb gehoord hoe Twitter een rol gespeeld schijnt te hebben bij het verspreiden van info rond de opstanden en rellen die na de verkiezingen in 2009 in Iran ontstonden. Dit was blijkbaar zo belangrijk dat een update van Twitter werd uitgesteld.
Alsof we anders niets zouden weten van die rellen, flauwekul natuurlijk. Nu kan het nóg sneller en nog “puurder”, want rechtstreeks door de getroffenen zelf getwitterd…

Maar wát moet ik er nu mee? Wie heeft er belang bij te weten dat ik een kop koffie ga halen? Wil ik weten dat iemand zich gereed gaat maken om naar bed te gaan of de hond uit gaat laten? En dan zijn er mensen die ook nog een weltrustuh terugtwitteren. Tja, denk ik dan. Wat had je anders voor nuttige dingen kunnen doen met die tijd? Er zijn mensen met enkele tienduizenden Tweets op hun naam. De echte diehards zeg maar. Die zullen het wel snappen.

Driekwart van mijn Tweets gaan automatisch, namelijk bij het publiceren van een bericht in dit weblog. Af en toe plaats er met de hand een berichtje bij, en lees ik wat Tweets van anderen. Voor ik het in de gaten heb zijn er enkele minuten voorbij. Tel dat eens bij elkaar op voor een groter aantal mensen en ga na wat we anders met z’n allen met die tijd gedaan zouden kunnen hebben. Want ik heb gewoon echt niet het idee dat ik iets opschiet met de tijd die ik Twitter!

Misschien dat ik binnenkort, als ik wat tijd over heb, bijvoorbeeld door niet te Twitteren, eens wat ga rekenen.

13 dieren- en natuurbeschermingsorganisaties hebben recent besloten de term bio-industrie niet meer te gebruiken. Zij spreken alleen nog maar over de vee-industrie. Wat blijkt namelijk? Ca. 60% van de mensen weet niet wat bedoeld wordt met bio-industrie. Zij geven een verkeerde omschrijving van het begrip. Men schijnt te denken dat bio-industrie staat voor biologische veehouderij.

Wat een giller… Dat kan toch zelfs een cabaretier niet bedenken? Ik bedoel, daar heb ik nou nog nooit bij nagedacht, dat iemand zó’n idee zou kunnen hebben bij het begrip bio-industrie.

En daar zit hem misschien net de kneep. Net zo min als ik niet heb beseft dat iemand een dergelijk beeld kan hebben, hebben al die iemanden geen idee van het verkeerd zijn ervan. (meer…)

9 september 2009, 09-09-’09. Iets speciaals?
Gemeentehuizen hebben het drukker dan ooit (behalve dan misschien op 08-08-’08 of natuurlijk 07-07-’07!) en allerhande clubs en instanties beslisten iets bijzonders te doen met deze schijnbaar mooie combinatie van cijfers.

Zo was het onder andere de Dag van de Duurzaamheid. Georganiseerd door de KvK en MVO. Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen.

Op www.dagvandeduurzaamheid.nu kunt u kijken waar het allemaal over gaat. Waar ik het nu even over wil hebben is maatschappelijk verantwoord ondernemen. Wat is dat eigenlijk voor een begrip? Mijns inziens is het een pleonasme.
Wat is dat nu voor raars om ondernemen maatschappelijk verantwoord te noemen als het met respect voor mens en milieu gebeurt? Hoe moet het anders dan!? Blijkbaar vinden we het gewoon dat ondernemen niet maatschappelijk verantwoord is. Anders zouden we het niet benoemen als het dit wél zou zijn. De omgekeerde wereld dus wat mij betreft. (meer…)