Ik heb er lang over gedacht of ik dit bericht nu moest schrijven of niet, en wat dan de titel zou moeten zijn. Zoals u ziet is het er toch van gekomen: het is geschreven en het heeft een titel.
Eerst maar even wat ik wil schrijven.
Uit onderzoek is gebleken dat een depressie de overlevingskansen bij kankerpatiënten flink verminderd. De statistieken wijzen uit dat het sterftecijfer met 25 procent stijgt, wanneer er milde symptomen van een depressie zijn. Bij patiënten met een diagnose van matige- tot zware depressie is dat cijfer zelfs 39 procent.
Onderzoek op dieren wees al uit dat stress een tumor sneller kan laten groeien en bovendien het uitzaaien naar andere delen van het lichaam kan stimuleren. Een depressie kan invloed hebben op de hormonen of het immuunsysteem, wat de tumorgroei in de hand zou werken. Er wordt ook niet uitgesloten dat een depressie een dermate hoge uitwerking heeft op het gedrag van de patiënt, dat het de levenslengte aantast.
Meer over dit onderzoek kunt u op deze pagina van de BBC News site lezen.
Waar zat de aarzeling? De cijfers zal ik niet betwisten, alhoewel er in mijn achterhoofd wel de vraag opkomt of de farmaceutische industrie dit onderzoek niet ruimhartig gesponsord heeft.
Mijn aarzeling zat hem vooral in het feit dat het zo makkelijk is om een oordeel te hebben over het feit dat veel kankerpatiënten depressief worden en daarmee de kous af te doen.
Vind je het gek dat dat gebeurd? Ik niet.
De diagnose kanker betekent vaak een operatie, medicijnen met bijwerkingen, bestraling, en dan nog de onzekerheid óf, en hoe lang de kanker wegblijft na de behandeling. Statistieken gelden altijd voor de grote massa, voor veel patiënten is hun persoonlijke kansberekening gevoelsmatig en heel eenvoudig: ik genees of ik genees niet; het blijft weg of het blijft niet weg. Vijftig procent kans dus.
Depressieve gevoelens lijken me dus niet vreemd, misschien is het wel vreemder wanneer dit niet gebeurd.
Hoe je omgaat met de ziekte is, na die eerste fase van verslagenheid, ook een kwestie van wat je geleerd hebt in je leven. Ik ben werkelijk benieuwd naar de resultaten van een onderzoek naar de vraag wat levenservaring, of misschien beter geformuleerd levensvisie en manier van in het leven staan (wat dus niet persé iets met leeftijd te maken heeft) voor invloed hebben op het vóórkomen van depressie bij kankerpatiënten.
Nu kom ik bij mijn hoofdaarzeling: dat u zou kunnen denken dat mijn motief voor dit bericht is dat ik iedereen een mindfulnesstraining wil aansmeren. Dat is niet zo.
Wat volgens mij wél waar is, is dat een geoefende geest behulpzaam kan zijn bij het beter omgaan met de narigheden in ons leven. Een geoefende geest in vaardigheden die we allemaal van nature bezitten, maar die we soms vergeten zijn. Aandacht is daar één van.
Zie daarom dit stukje liever als pleidooi om met die oefening NU te beginnen. Op deze site kunt u daar veel over lezen, maar het oefenen van de geest is niet voorbehouden aan mindfulnesstrainers. U bent zelf uw beste trainer, maar dan moet u wel iets doen.
Zoals Jon Kabat-Zinn zei:
Weef elke dag een stukje van je parachute, in plaats van die pas te weven op het moment dat je uit het vliegtuig moet springen.
Mijn vader heeft kanker, is uitbehandeld en zeer depressief en boos.
Praten kan hij niet zo goed, hij weet niet hoe hij het moet verwoorden.
Hij is teleurgesteld, hij wilt niet dood, is nog maar 63.
Ik zie dat de depressie zijn toestand verslechtert.
Als ik aangeef dat hij er ook een beetje voor verantwoordelijk is dmv positief denken en goed voor je lichaam te zorgen, zoals niet roken, proberen te bewegen en verse groenten te eten, dan wordt hij boos en zegt dat ik in een droomwereld leef, dat de ziekte niet tussen zijn oren zit, maar in zijn lichaam. En dat stoppen met roken de kanker niet weghaalt.
Ik doe aan mindfulness en ben ervan overtuigd dat hem dat goed zou doen.
Het is zeer pijnlijk om een soort van oplossing te hebben en te zien dat hij dat niet aan wilt nemen. Hij vind het prima dat ik dat doe, maar het is aan hem helaas niet besteed.
Mocht je nog tips hebben voor mij, dan hoor ik die graag.
Dag Angela,
Dank voor je reactie.
Ja, dat is heel moeilijk, om te moeten zien hoe iemand (in dit geval je vader) met zijn ziekzijn omgaat. Tot zekere hoogte doen we allemaal dit soort dingen. We hebben allemaal onze dingen die we niet onder ogen willen komen, of waarvan we niet eens in de gaten hebben dat we ze uit de weg gaan.
Je kunt mensen niet dwingen. Het enige dat je kunt doen is er voor ze zijn en blijven hopen dat door jou goede voorbeeld er misschien toch nog eens belangstelling komt.
Hoe meer je aandringt, hoe meer weerstand er zal zijn.
Voor jou dus de oefening om mindful om te gaan met de manier waarop je vader met zijn ziekzijn omgaat. (Ben je al eens mindful boos geworden eigenlijk?)
Je kunt (moet) hem steunen, maar je kunt zijn eigen verantwoordelijkheid niet overnemen.
Een mens is nooit te oud om te leren, een waarheid als een koe.
Zo zou je nog tijdens je ziekte kunnen leren er ‘gezond’ mee om te gaan. Maar als de bereidheid ontbreekt, kun je niet zoveel denk ik.
Ik wens je sterkte en wijsheid toe in dit proces.
Bel of mail me gerust een keer als je dat wilt.
Hartelijke groet,
Ronald