Het proces van loslaten begint op het punt waarop we herkennen dat we vastzitten. Vastzitten is het slechte nieuws, maar het feit dat iets of iemand opmerkt dat we vastzitten is het goede nieuws.
Het is alsof we ons hele leven hebben doorgebracht in een huis met smerige ramen; zo smerig dat we zelfs geen idee hadden van het bestaan van de ramen.
Wat eerst knus en gezellig leek begint geleidelijk aan claustrofobisch aan te voelen.
We beginnen ons af te vragen wat er zo veilig en bekend was. Dit proces van vragen is erg krachtig. Tot onze verrassing, tijdens het voorzichtige verkennen van ons kleine huis, valt er een plak viezigheid van een raam en ontdekken we een kijkgat – en we zien dat er een hele wereld is daarbuiten.
Deze kleine glimp wekt ons verlangen om vrij te zijn.
Judy Lief, “Letting go”
Dit bericht is een vertaling van een uittreksel van een artikel uit Tricycle, Engelstalig Boeddhistisch kwartaalblad. U kunt het hele artikel hier lezen.
