Als je zo eens een paar dagen stil bent, kom je er weer eens achter hoe druk je geest eigenlijk is.
Natuurlijk, zult u zeggen, dat wist ik al. Ik ook. Maar weten dat we een drukke geest hebben en dit ook daadwerkelijk ervaren, zijn twee verschillende dingen. Zo in het dagelijkse leven is er gewoon ook veel drukte om je geest zich druk over te laten maken. Interessante kip en ei vraag trouwens…
Hier op de sesshin is geen drukte. Ja, er is een vast en tamelijk vol programma, maar dat bestaat toch alleen uit onderdelen die in stilte gebeuren. Er is geen tv, geen radio, geen agenda, geen geklets.
Dát scheelt! In die relatieve rust (want er zijn nog veel strengere retraites, waar ook een laptop uit den boze is) komt de kakofonie van de geest al snel prominent naar voren.
En? Waar gaat dat dan eigenlijk allemaal over?
Voornamelijk nergens. Muizenissen. Platgetreden paden. Lekker dan!
Vandaar ook de foto bij dit bericht en hiernaast. Kijk toch eens: een zee van ruimte en men neemt steeds maar één pad.
Alhoewel de vergelijking niet helemaal opgaat. Daar waar de nonnen de paden nemen om bij een andere deur te komen, zien wij meestal de ruimte naast de paden niet eens; beseffen we soms niet dat we vast zitten op een (onzichtbaar) pad.
Zo ervaar ik het tenminste nogal eens, ook tijdens deze sesshin. Ik merk op dat mijn geest zich bezighoudt met zich herhalende gedachten. Zozeer zelfs soms, dat ik er vast in loop én dat niet in de gaten heb. Tót ik het opmerk en ook de ruimte naast dit pad zie.
Maar de paden zijn sterk. Het lijkt wel of er een soort van (mentale) spoorvorming is. Blijven oefenen dus en blij zijn dat ik in ieder geval een beetje inzicht begin te krijgen in hoe dat werkt.
Misschien dat ik dan een keer op een niet-doodlopend pad terecht kom. LOL!
Misschien morgen meer.
De teisho van vandaag, getiteld Weerstand en poëzie, staat online.
