MF-magazine

Mindful Magazine

De verzamelaar

Het zal ruim een jaar geleden zijn, dat mijn oog viel op het blad met de titel Mindful. Mooi vorm gegeven, en de koppen zagen er veelbelovend uit. Als verzamelaar en professional – je wilt als trainer toch een beetje op de hoogte blijven van ontwikkelingen én je bent gevoelig voor vak-gerelateerde hebbedingetjes – besloot ik me te abonneren op de papieren versie van het blad.

Te mager

Nu, na een stuk of 8 nummers, heb ik m’n abonnement weer opgezegd. En dat wist ik eigenlijk na het tweede nummer al, dat ik dat zou gaan doen. Een mooi blad, zoals ik al schreef. En de koppen waren inderdaad veelbelovend, maar de inhoud maakte die beloften niet waar. Een inhoud die zonder overdrijving – uiteraard met een enkele uitzondering – gerust ‘mager’ genoemd mag worden.

Met mager bedoel ik eenzijdig en oppervlakkig. Veel van hetzelfde dus. Artikelen over het omgaan met ongemak en het bereiken van een beter gevoel. En hoe je dat dan DOET. En dat dat dan natuurlijk ook lukt. En altijd van die foto’s erbij van zonsondergangen, bloeiende rozen, gezellige taferelen en vooral: véél te mooie mensen met een serene glimlach op het gezicht…

Voordeel

Gelukkig heeft, om Johan Cruijff te parafraseren, ieder nadeel ook een voordeel. Zo’n blad leest wel heerlijk snel weg. Eenderde is foto, eenderde is kop en de rest tekst, die je na de kop in de meeste gevallen niet meer hoeft te lezen. Soms weet je na de kop al welke kant het opgaat.

Net de Happinez

OK: er stond ook wel eens een aardig artikel in, het was niet allemaal kommer en kwel. Je zou het blad wat mij betreft kunnen zien als een Amerikaanse Happinez, maar dan alleen voor mindfulness. Het ziet er mooi uit, je voelt je even prettig bij het lezen, maar uiteindelijk schiet je er niets mee op…

Mindfulness moet je echt zelf doen.

, , , , ,

9 reacties op Mindful Magazine

  1. Sandra Westhoff 12 juni 2017 op 17:50 #

    Al wat nodig is, is boekenwijsheid op te geven en de blik naar binnen te richten zodat je ware natuur verlicht wordt. #Dogen

    • Lies bijl 12 juni 2017 op 18:52 #

      Tja, die tekst van Dogen heeft tot veel “vertrouw maar op het zitten” dogma’s geleidt.
      Dogen was zelf een zeer erudiet man. Breed opgeleid. En als men meer van hem leest, wijst ook hij op de noodzaak om je te verdiepen in teksten. Want wat je tijdens dat naar binnen gaan doet behoeft je hele leven ook inzicht. Niet voor niets zingen we sutra’s en lezen we de woorden van wijzen die ons voor gingen. Het ene kan niet zonder het andere. Dus wat mij betreft: een gemiste kans om Mindfulness in al haar rijkdom neer te zetten. En zo wordt Mindfulness steeds verder uitgehold. Dat heeft mijn zorg.

      • Ronald 12 juni 2017 op 19:01 #

        Dat is het precies: een uitholling.
        Gelukkig is er nog veel ander moois om te bestuderen, maar dat ziet er dan weer wat minder mooi uit of heeft een minder voor de hand liggende of prettig in het gehoor liggende titel, en wordt derhalve niet snel door de beginnende beoefenaren gelezen…

  2. Aandachtcentrum Apeldoorn 14 juni 2017 op 19:51 #

    Tja, dat citaat van dogen geeft aanleiding tot veel misverstanden. dogen was een zzzeer ontwikkeld man opgegroeid in eenn intellectuele omgeving. Dogen heeft altijd gepleit voor het belang van zowel meditatie als studie van de geschriften ( niets voor niets wordt in iedere ceremonie gesproken van eer aan de boeddha, eer aan de dharma al het de opgeschreven gezamenlijke geestelijke rijkdom, en eer aan de sangha – zij die de training in praktijk proberen te brengen en elkaar daar in steunen). De geciteerde tekst van Dogen slaat alleen op het moment van in meditatie gaan, niet op je je dagelijkse leven! Keer op keer heb ik mensen zien ontsporen, omdat ze alles wat ze in meditatie ervaren voor waar aannemen.

    • Sandra Westhoff 14 juni 2017 op 19:51 #

      Dogen scheen inderdaad een grote bibliotheek te hebben en des te opvallender is dan ook zijn uitspraak. Maar boekenwijsheid verleidt tot het cognitief benaderen van de meditatie, en dan ben je alleen maar verder weg… Ik heb altijd mijn Zazen boven mijn Dharmastudie gesteld en dat voelt voor mij nog steeds als de juiste weg. Op het moment dat mijn Zazen even “stil valt” helpt het lezen over de Dharma of het hebben van een gesprek om daarna weer in Zazen te vertoeven… Als ik nu Dharmaboeken lees dan lees ik vooral herkenning van wat ik in mijn beoefening ervaren heb. En tegelijkertijd voel ik dat stukje wat nog ongrijpbaar in mij zit en af en toe een glimp laat zien…. Dat stukje wat met geen enkele boekenwijsheid te begrijpen valt…

  3. Aandachtcentrum Apeldoorn 14 juni 2017 op 20:51 #

    Tja, boekenwijsheid. Zo’n woord dat iedere verdieping stopt. Dogen modedigt aan, schept perspectief, laat valkuilen zien. Dit is mijn ervaring: zonder context of enige bekendheid met de boeddhistische context zijn er heel wat personen die in de stilte op hun kussentje gewoon doorgaan met hun patronen en dat zelf niet opmerken.

    • Sandra Westhoff 14 juni 2017 op 20:51 #

      Daarom is een leraar ook belangrijk. En/of het bestuderen van de Dharma op de momenten dat het nodig is. (maar dan moet je het idd. wel zelf opmerken) Ik ken ook mensen die 20 jaar uitsluitend de Dharma hebben bestudeerd zonder ooit te mediteren. Ondanks al hun kennis zijn ze net zo ver als diegene die nog nooit iets met het boeddhisme te maken heeft gehad.

    • Sandra Westhoff 14 juni 2017 op 21:51 #

      Het gaat allemaal om de middenweg te bewandelen 🙂

  4. Aandachtcentrum Apeldoorn 15 juni 2017 op 09:51 #

    Mooi, niet of het een, of het ander en zeker geen citaat zonder context.

Geef een reactie

Pin It on Pinterest

Share This